mercoledì 1 ottobre 2008

XE ORA DE TORNAR CASA


Ben, xe rivá el momento, xe pasai pi de diexe mesi da quando so partio.
Domenega vago casa.
Sará un casin, ghe sará un casin de robe da fare, un casin de xente da veder: amissi e parenti e poco, pochisimo tempo.
Anca parché en quindexe giorni no xe que se posa far tanto visto che quatro xe de viajo.

Po go voja de ndar casa, go voja de vedere a xente de sempre, no far gnente, sentá a un bar con no spris e un tramesin, magari con do fete de salado.
O semplicemente de pasegiare pai i arxeri, fin da Celso a tore un café e na pastina.
O ancora vivere quea sensasion strana de ndare nee stradine del centro vedendo face vece, de sempre e venete, e saver che aea fine nissuni me reconose.

Si parché tornar casa xe anca queo: sentirse a casa e sentir che nisuni te conose. Sentir che te ghe si e no te ghe si contemporaneamente: la cittá xe tua anca se no te ghe dirito a reclamare parché el tempo che te ghe pasá fora xe massa e ti, semplicemente te si un altro.

So anca preocupá, un fiatin, parché quando so partio xe sta na scommessa: un salto mortae verso la felicitá e tuti se speta che te rivi feice, sensa problemi con tuto perfetto. Ma in realtá no xe sta tuto perfeto, no xe sta tuto gratis e queste xe robe che assa el segno.

Ma ea roba importante xe que go voja de ndar casa, de sentirme casa, de saver che ghe xe ncora queo spazio in cui mi so mi e me raixe e xe ea, che me speta para che posa semplicemente essere un bocia de pi.

El resto, e preocupazioni, la economia, el governo, el lavoro spero solo che i sparissa come e ombre sui arxeri al tramonto. Mi almaco ghe provo aea fine xe a mejo forma de stare coa me fameja.

Santa Cruz, 30 Septiembre 2008

Nessun commento: